Parafia

Pneuma

          BOŻE NARODZENIE 2019                                                                                                           nr 73

 

Uroczystość Narodzenia Pańskiego to radosne święta całego chrześcijaństwa i całego świata, całej ludzkości odkupionej prze Jezusa Chrystusa. To pełnia czasów. Pyta święty: Dlaczego Bóg człowiek, stał się jednym z nas? Odpowiedź jest jedna: miłość. To jest logika nie tego świata, ale Boża logika. Bóg zakochał się w człowieku. Stworzył go na swój obraz i podobieństwo, a gdy ten odszedł przez grzech, nie zostawił go samemu sobie. Zostawił mu obietnicę, która zrealizowała się w Jezusie Chrystusie. Bóg rodzi się jako mała Dziecina wydana w ręce człowieka. Oczekuje przyjęcia. Miłość pragnie być przyjęta i oczekuje odpowiedzi miłości. To tajemnica świąt Bożego Narodzenia. Rodząca się miłość.

 

Z okazji tych jakże radosnych Świąt Bożego Narodzenia pragniemy złożyć Wam Drodzy Parafianie serdeczne życzenia: obfitości łask Bożych, zdrowia, miłości i pokoju wewnętrznego. Aby ten który rodzi się w betlejemskiej szopie, narodził się na nowo w Naszych Rodzinach i naszych sercach. Niech napełnia każdego z nas swoją miłością, abyśmy te miłość mogli nieść dalej gdzie jej brakuje.

                                                                                                        Duszpasterze

 Uroczystość Bożego Narodzenia wywodzi swój początek z Jerozolimy. Ustalił się tam zwyczaj, że patriarcha udawał się z Jerozolimy w procesji do Betlejem, gdzie w Grocie Narodzenia odprawiał w nocy Mszę świętą. Po Mszy świętej powracano do Jerozolimy i odprawiano drugą Mszę świętą w godzinach porannych w kościele Zmartwychwstania Pańskiego. Wreszcie, aby dać pełny upust radości, odprawiano w godzinach południowych trzecią Mszę świętą w kościele katedralnym. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża św. Grzegorza I Wielkiego. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pamiątką jest dzisiejsza Pasterka. Pierwsze słowa inwitatorium wprowadzają nas w nastrój tajemnicy: "Chrystus narodził się nam. Oddajmy Mu pokłon". Nie mniej radosnym akordem brzmią czytania i responsoria. Kościół wyraża tak wielką radość z narodzenia Pana Jezusa, że przez osiem dni (oktawa) obchodzi tę uroczystość.

Chrystus narodził się w Betlejem Judzkim, które leży ok. 8 km na południe od Jerozolimy. Wymieniane jest kilkanaście razy w Starym Testamencie oraz w dokumentach pozabiblijnych. W Betlejem urodził się i został namaszczony na króla Izraela Dawid. Dlatego św. Łukasz nazywa Betlejem "miastem Dawidowym" (Łk 2, 4-5).

Według świadectwa bardzo wczesnego, bo z wieku II (św. Justyn) Pan Jezus narodził się w grocie skalnej. Dzisiaj jeszcze można je spotkać na zboczu gór, ogrodzone na zewnątrz murem z małą bramą i oknem, gdzie wewnątrz żyje cała uboga rodzina wraz z inwentarzem. Św. Hieronim (+ ok. 420) zamieszkał na stałe w Betlejem w pobliżu groty narodzenia, gdzie założył klasztor. Pisze on, że cesarz Hadrian w wieku II na miejscu narodzenia Pańskiego wprowadził kult bożka Adonisa. To trwało ok. 180 lat. Dopiero cesarzowa św. Helena w 326 roku nad grotą Narodzenia Pana Jezusa wystawiła bazylikę. Kiedy zaś świątynia uległa spaleniu, cesarz Justynian I jeszcze piękniej ją odbudował (w. VI). Pewne zmiany wprowadzili do bazyliki krzyżowcy i taką pozostała po nasze czasy.

Grota narodzenia znajduje się pod prezbiterium. We wnętrzu groty są dwa ołtarze: jeden jest na miejscu narodzenia. Pod nim można oglądać gwiazdę z napisem łacińskim: Hic de Maria Virgine Christus natus est (Tu z Maryi Panny narodził się Chrystus). Drugi ołtarz stoi na miejscu żłóbka, który przeniesiony został według podania do Rzymu do bazyliki Matki Bożej Większej. Przy ołtarzu żłóbka katolicy odprawiają w dzień i w noc Msze święte o Bożym Narodzeniu. Jak świadczą o tym gwiazda i napis, miejsce to należało kiedyś do katolików. Jednak w roku 1634 sułtan Murat IV przyznał wszystkie miejsca święte w Palestynie prawosławnym Grekom. Wprawdzie dzięki interwencji państw katolicy odzyskali ponownie prawa do tychże miejsc, ale w wieku XIX, kiedy Rosja carska pokonała Turków, miejsca święte, także grotę narodzenia Chrystusa, oddała ponownie prawosławnym Grekom.

Tajemnica Bożego Narodzenia kryje prawdę o tym, że Syn Boży stał się człowiekiem, aby w ciele ludzkim dokonać zbawienia rodzaju ludzkiego za grzech Adama i za grzechy jego potomków: "A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas". Nie przestając być Bogiem, Syn Boży stał się człowiekiem. Jako Bóg jest wieczny, nieskończony, wszechobecny i wszechmocny. Jako człowiek jest ograniczony czasem, przestrzenią i mocą. Jako Bóg jest Panem śmierci. Jako człowiek jest jej poddany. Przez unię osobową (hipostatyczną) Syn Boży połączył w sobie dwie natury: Boską i ludzką, tak że zachowały one swoją odrębność w swojej Osobie Bożej. W swojej naturze Bożej Syn Boży, Słowo odwieczne, nie miał nigdy początku, jest wieczny. W naturze swojej ludzkiej, którą przyjął z dziewiczego ciała Maryi, rozpoczął istnienie w pierwszym roku naszej ery i otrzymał imię Jezus. Na soborze w Chalcedonie w 451 roku, jeszcze dokładniej określono, na czym polega tajemnica wcielenia i narodzenia Syna Bożego: "Wyznajemy wszyscy jednozgodnie, że jeden i ten sam jest Jezus Chrystus, pełen i doskonały również w człowieczeństwie. Prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek - z ciałem i duszą rozumną. Współistotny z Ojcem według Bóstwa i współistotny z nami, ludźmi, według człowieczeństwa... Przed wiekami zrodzony z Ojca według natury Bożej, w ostatnich zaś czasach zrodzony jako człowiek dla naszego zbawienia przez Maryję Dziewicę, Bożą Rodzicielkę...".

 Ze świętami Narodzenia Pańskiego wiąże się bardzo wiele zwyczajów:

Żłóbek. Podanie głosi, że żłóbek Pana Jezusa został już w wieku V przeniesiony z Betlejem do Rzymu i umieszczony w bazylice Matki Bożej Większej. Na tę pamiątkę co roku pasterkę odprawiano w Rzymie w tymże kościele przy żłóbku Chrystusa. Najpierw we Włoszech w uroczystość Bożego Narodzenia zaczęto wystawiać żłóbki na tle grot, dołączając do figur Świętej Rodziny aniołów i pasterzy. Jednak do rozpowszechnienia zwyczaju budowania żłóbków i szopek najbardziej przyczynił się św. Franciszek.

Jasełka początkowo odprawiano po kościołach w formie bardzo prostej jako ilustracja tekstów ewangelicznych, aż po bogato rozbudowane sceny teatralne. Misteria te cieszyły się zawsze wielkim powodzeniem.

Kolędy. Ten obyczaj wywodzi się od rzymskich kolęd styczniowych, związanych ze świętem odradzającego się słońca. W swej pierwotnej szacie było to życzenie pomyślności w domu i w gospodarstwie. Nie ma narodu katolickiego, który by nie miał własnych kolęd. Polska należy do krajów, posiadających w swoim dorobku kulturalnym i folklorystycznym ponad 500 kolęd.

Choinka. Zwyczaj to dawny, pochodzący jeszcze z czasów pogańskich, a rozpowszechniony zwłaszcza wśród ludów germańskich. W dniach przesilenia: zimy i nocy, kiedy to dnie stawały się coraz dłuższe, zawieszano u sufitu mieszkań gałązki: jemioły, jodły, świerku czy sosny jako symbol zwycięstwa życia nad śmiercią, dnia nad nocą, światła nad ciemnością. Kościół chętnie ten zwyczaj przejął jako zapowiedź i znak, jako typ i figurę Jezusa Chrystusa. On był dla rodzaju ludzkiego prawdziwym rajskim drzewem żywota. Na drzewie krzyża dokonał On naszego zbawienia. Na drzewku zawieszamy światła, gdyż Chrystus tak często siebie nazywał światłem. Zawieszamy na drzewku łakocie i ozdoby, aby w ten sposób przypomnieć dobrodziejstwa odkupienia. Zwyczaj ten rozpowszechnił się dzisiaj niemal na całym świecie.

Życzenia i podarki. Wysyłanie kart świątecznych z życzeniami w wielu krajach są powszechnym zwyczajem. Posyła się je nawet najbliższym sąsiadom. Nie mniej powszechny jest zwyczaj obdarowywania się w święta Bożego Narodzenia prezentami. Zwyczaj to bardzo dawny, sięgający czasów starożytnych, który łączono z nowym rokiem. Jest to piękny symbol zbratania i miłości. Największy powód do radości mają w święta Bożego Narodzenia dzieci. Chrystus bowiem zjawił się w postaci dziecka. Dlatego przede wszystkim dzieci czekają na podarki i prezenty gwiazdkowe.

Zwyczajem świąt Bożego Narodzenia jest również składanie sobie wzajemnie wizyt. Dawniej, gdy święta trwały kilka dni, w pierwszym dniu dobry obyczaj nakazywał spędzać je w zaciszu domowym wśród najbliższych. Dopiero w drugi dzień Świąt szło się w odwiedziny do krewnych i przyjaciół.

Wigilia przyjęła się w Polsce w wieku XVIII, stała się powszechną tradycją w wieku XX. Stół zaścielał biały obrus, przypominający ołtarz i pieluszki Pana, pod nim układano siano - dla przypomnienia sianka, na którym spoczywało Boże Dziecię. Jeśli ktoś z rodziny w tym roku przeniósł się do wieczności, zostawiano i dla niego pełne nakrycie. Wierzono bowiem, że w tajemnicy świętych obcowania dusze naszych bliskich w tak uroczystej chwili przeżywają radość Bożego Narodzenia wraz z nami. Dawano również osobną zastawę dla gościa, który w wieczór wigilijny mógł się przypadkowo zjawić. Tego bowiem wieczoru nie mógł nikt być samotny czy głodny. Zwyczajem było również, że cały dzień obowiązywał post ścisły. W czasie wigilii dawano tylko potrawy postne, w liczbie nieparzystej, ale tak różnorodne, by były wszystkie potrawy, jakie się zwykło dawać w ciągu roku. Pan domu lub najstarszy rozpoczynał wieczerzę modlitwą. Potem czytano opis narodzenia Pańskiego z Ewangelii św. Łukasza (rozdz. 2). Następnie po krótkim przemówieniu każdy z domowników brał opłatek do ręki i wspólnie składano sobie życzenia. Z tej okazji także przepraszano się wzajemnie i darowywano sobie urazy.

 Opłatek jest symbolem Eucharystii, Chleba anielskiego, który w Pasterce wszyscy przyjmują. Tak więc Chrystus narodzony jednoczy wszystkich swoich wyznawców. Po złożeniu sobie życzeń uczestnicy wigilii zabierają się do uczty, po której każdy udaje się do choinki, pod którą znajduje dla siebie prezent gwiazdkowy. Ucztę kończą kolędy, które śpiewa się do Pasterki. Dla podkreślenia, że zwierzęta były również obecne przy Bożym Narodzeniu, karmiło się je opłatkiem kolorowym dla odróżnienia od białego, którym dzielili się ludzie.

Źródło: https://brewiarz.pl/czytelnia/bn.php3#liturgia

Informacje o darowiznach na cele kultu religijnego

Konto Parafialne

Bank Pekao SA I Oddział w Częstochowie

62 1240 1213 1111 0000 2399 2663

 

Darowizna na Kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą

Przy darowiźnie na ten cel nie ma żadnych limitów. Jednakże, zgodnie z art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, kościelna osoba prawna jest obowiązana przedstawić darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Uwaga: do odliczenia tej darowizny nie jest potrzebna wpłata na rachunek bankowy, jednak Kościół Rzymskokatolicki w Polsce zobowiązał wszystkie swoje osoby prawne, w szczególności parafie, aby darowizny przyjmowane były wyłącznie na rachunek bankowy.

Poniżej przepisy odnoszące się do poszczególnych darowizn oraz wzory umowy darowizny, pokwitowania i sprawozdania. 

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Art. 26.  1.  Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot:  

1)   (skreślony),  

2)    składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.):

a)  zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim współpracujących,

b)   potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu - odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) wolny od podatku na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku,  

3)    (uchylony),  

4)    (uchylony),  

5)   dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika,  

6)    wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne,  

6a)   wydatków ponoszonych przez podatnika z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu (budynku) będącym miejscem zamieszkania podatnika w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 760 zł,  

7)    (skreślony),  

8)   (skreślony),  

9)    darowizn przekazanych na cele:

a)  określone w art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego, organizacjom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy, lub równoważnym organizacjom określonym w przepisach regulujących działalność pożytku publicznego obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzącym działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych, realizującym te cele, z zastrzeżeniem ust. 6e,

b)  kultu religijnego,

c)  krwiodawstwa realizowanego przez honorowych dawców krwi zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. Nr 106, poz. 681, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, z 2001 r. Nr 126, poz. 1382 oraz z 2003 r. Nr 223, poz. 2215), w wysokości ekwiwalentu pieniężnego za pobraną krew określonego przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ust. 2 tej ustawy - w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6 % dochodu.  

10)   (uchylony).

Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 55. 1. Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym z wyjątkami określonymi w ust. 2-6.

2. Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności niegospodarczej. W tym zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy o zobowiązaniach podatkowych.

3. Dochody z działalności gospodarczej kościelnych osób prawnych oraz spółek, których udziałowcami są wyłącznie te osoby, są zwolnione od opodatkowania w części, w jakiej zostały przeznaczone w roku podatkowym lub w roku po nim następującym na cele kultowe, oświatowo-wychowawcze, naukowe, kulturalne, działalność charytatywno-opiekuńczą, punkty katechetyczne, konserwację zabytków oraz na inwestycje sakralne, o których mowa w art. 41 ust. 2, i te inwestycje kościelne, o których mowa w art. 41 ust. 3, których przedmiotem są punkty katechetyczne i zakłady charytatywno-opiekuńcze, jak również remonty tych obiektów.

4. Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania i od świadczeń na fundusz gminny i fundusz miejski, od nieruchomości lub ich części, stanowiących własność tych osób lub używanych przez nie na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części zajmowanej na wykonywanie działalności gospodarczej.

5. Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz od świadczeń na fundusz gminny i fundusz miejski obejmuje nieruchomości lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych i członków zakonu, jeżeli:  

1)   są one wpisane do rejestru zabytków,  

2)   służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych, domy zakonów kontemplacyjnych, domy formacyjne zakonów i domy księży emerytów (sióstr emerytek),  

3)   znajdują się w budynkach kurii diecezjalnych i biskupich, zakonnych zarządów generalnych i prowincjalnych w Sekretariacie Prymasa Polski i w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski.

6. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od podatku od spadków i darowizn oraz opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są:  

1)   rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,  

2)   sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

7. Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe.

8. Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 12, mogą być na wniosek kościelnej osoby prawnej uznane przez właściwą izbę skarbową za odrębne podmioty podatkowe, jeśli są organizacyjnie wyodrębnione.

9. Nabywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 6, jest zwolnione od opłat sądowych i notarialnych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Biblioteka Parafialna

"Biblioteka jest szczególną świątynią twórczego ducha ludzkiego, który odzwierciedla Słowo Boże -Tchnienie, jakie towarzyszyło dziełu stworzenia świata i człowieka." (Jan Paweł II do młodzieży, Warszawa 1999 r.)





B
iblioteka Parafialna

czynna we wtorek i czwartek

w godzinach od 17.00 do 18.00

w Kancelarii Parafialnej.

W okresie ferii zimowych i wakacji - nieczynna


W bibliotece czytelnik ma wolny dostęp do półek. Może także skorzystać z katalogu autorskiego i rzeczowego, dzięki czemu szybciej znajdzie poszukiwaną pozycję książkową. Obecnie księgozbiór obejmuje ok. 2000 woluminów.

Zbiory biblioteki obejmują:

* literaturę religijną dotyczącą:

- Pisma Świętego

- historii Kościoła

- katolickiej nauki społecznej

- homiletyki (kazania, materiały pomocnicze dla księży)

- chrystologii i mariologii

- życiorysów Ojców Kościoła, świętych i błogosławionych

- duchowości (rozważania religijne)

- papieża Jana Pawła II

- dokumentów Kościoła i dokumentów papieskich (encykliki, adhortacje, listy apostolskie)

* literaturę piękną polską, powszechną i klasyczną, a także popularnonaukową

* literaturę dla dzieci (w tym lektury szkolne)

* czasopisma religijne: „Różaniec”


Czytelnia on-line

Biblia

Katechizm Kościoła Katolickiego

Czytania na każdy dzień


Warto przeczytać

LEKTURA NA "ROK DUCHA ŚWIĘTEGO"

Książki zawierają wiele praktycznych uwag dotyczących posługiwania darami a także omawiają zasady chrześcijańskiego wzrostu.

"Pięćdziesiątnicą trzeba żyć" Charles Whitehead

„Łaska zesłania Ducha Świętego jest skierowana do każdego chrześcijanina, należy ją przyjąć i żyć nią, dzień po dniu. Mam nadzieję, że stronice tej książki będą pomocne dla otwarcia wciąż zamkniętych drzwi, pozwalając Duchowi Świętemu wejść i przeprowadzić dzieło przemiany każdej cząstki naszego życia. Moją modlitwą są słowa Papieża Jana XXII: Przyjdź Duchu Święty, odnów swe cudowne działanie w naszych czasach – daj nam nową Pięćdziesiątnicę” (źródło: z przedmowy Charlesa Whiteheada)

 

"Duch Święty w działaniu" Józef Kozłowski SJ

"W tych wszystkich sytuacjach przychodzi na pomoc ludzkiej słabości Duch Święty, który pragnie doprowadzić każdego człowieka do spotkania z Bogiem i poddania się Jego przewodnictwu. Na przeszkodzie temu pragnieniu Serca Bożego staje ludzka ułomność, gnuśność, czasem zatwardziałość czy wręcz nieufność. Książka ta ma być świadectwem tego, jak Duch Święty okazuje się większy od wszelkich ludzkich ograniczeń. Jest próbą oświetlenia ludzkiej rzeczywistości światłem zaczerpniętym od Dawcy Światłości. Jest wreszcie oddaniem chwały Temu, który tak często bywa niedostrzegany i niedoceniany, choć zawsze jest pierwszym Dawcą wszelkiego dobra.” (źródło: Wprowadzenie)

 

LEKTURA O WIELKICH PAPIEŻACH - JAN XXIII I JAN PAWEŁ II

"Człowiek imieniem Jan : życie papieża Jana XXIII" Alden Hatch

Książka jest biografią "Dobrego Papieża Jana", którego Bóg postawił w wielu miejscach, gdzie należało bronić człowieka, wiary i Kościoła. Opowiada o życiu papieża, który "zwołał Sobór, aby otworzyć ramiona Kościoła dla wszystkich ludzi, którzy tego pragną".

 

"Jan Paweł II (1920-2005) : Pielgrzym w Ojczyźnie" Grzegorz Piotrowicz, Jerzy S. Kowalski

Jan Paweł II szedł przez cały świat i nauczał. Dla nas, Jego rodaków szczególnie miłe były Jego wizyty w Polsce. W książce odnaleźć można najważniejsze słowa wypowiedziane na pielgrzymich szlakach po Polsce. (źródło: Wstęp)

 

"Pamięć i tożsamość" Jan Paweł II

Książka prezentuje refleksje Jana Pawła II jakie dojrzewały w Nim w obliczu różnorakich form zła, wobec którego nie tracił nigdy perspektywy dobra, przeświadczony, że to ono ostatecznie zwycięża. Ojciec Święty w cyklu "rozmów na przełomie tysiącleci" podjął refleksję nad obecnymi zjawiskami w świetle minionych dziejów, dał całym ludom możliwość obudzenia w sobie, poprzez uważny powrót do "pamięci", żywego poczucia własnej "tożsamości".(źródło: Wstęp)

 

LEKTURA NA WIELKI POST

„Szukam Twojego oblicza” Anastasio Ballestrero

Refleksje zawarte w książce „mogą być pożyteczne każdemu, kto kocha Kościół, Jezusa i Jego tajemnice. Oby rozpaliły w duszach tych, którzy nad nimi będą rozmyślać pragnienie Boga, pragnienie wyłącznej przynależności do Niego i służby w Jego królestwie” (źródło: Wstęp)

 

„Kwadrans szczerości : wprowadzenie do modlitwy codziennego rachunku sumienia” Józef Augustyn

Książka zawiera rozważania na temat: „Co znaczy wziąć na serio nasze pragnienie modlitwy”, „Istota ogólnego rachunku sumienia” oraz pięć rozważań opartych na pięciu punktach rachunku sumienia. Praktyczne ćwiczenia proponowane przez autora w sposób skuteczny pomagają w odkrywaniu prawdziwych motywów naszych działań, mogą być także traktowane jako wprowadzenie do codziennej osobistej modlitwy. (źródło: Wstęp)

 

„W drodze z Chrystusem : biblijny przewodnik trzydziestodniowych rekolekcji oparty na Ćwiczeniach Duchowych św. Ignacego Loyoli” Jozef Neun

Książka pomyślana jest jako przewodnik w trzydziestodniowych rekolekcjach. Każdy rozdział zawiera: temat dnia, krótkie punkty do medytacji, wskazówki dotyczące dalszych czytań oraz podstawowe pytania do refleksji. „Ćwiczenia Duchowe” św. Ignacego Loyoli mają na celu pomóc każdemu w odnalezieniu i uświadomieniu sobie sensu życia oraz doprowadzić do podjęciu praktycznych decyzji. (źródło: Wstęp)

 

LEKTURA NA CO DZIEŃ

„Ewangelia na co dzień” Roman Rogowski

"Ewangelia na co dzień" jest zbiorem krótkich artykułów, stanowiących teologiczną refleksję nad Bożym Słowem, zawartym zarówno w Ewangelii, jak i w innych księgach nowotestamentalnych, które są kontynuacją Dobrej Nowiny. Jest to refleksja "na co dzień": przez swoją małą objętość i prostotę przeznaczona jest dla każdego i na każdy dzień. (źródło: „Wstęp”)

 

"Poszukiwania w wierze” Jacek Salij

Komu potrzebny jest Kościół?. Czy Żydzi ukrzyżowali Pana Jezusa?. "Dlaczego księża o tym nie mówią?". Możliwość i znaczenie objawień prywatnych. Żeby nie cierpieć bezużytecznie. Ekskomunika. Niezmienność Ewangelii i zmienność praw kościelnych. Na te i inne pytania zadawane przez "szukających drogi" odpowiada Jacek Salij, dominikanin. (źródło: okładka)

 

„Credo: prawdy wiary w nauczaniu Biblii” Tadeusz Żychiewicz

Książka ta pragnie postawić przed czytelnikiem - niekompletne zresztą bo ograniczone do Składu Apostolskiego - pytania najprostsze : w co wierzysz? Czego oczekujesz? Jakie są twoje nadzieje? Wszystkie te pytania zmierzają w kierunku konkretyzacji sprawy wspólnoty we wierze, nadziei i miłości. Odpowiada na nie w sposób także możliwie najprostszy, a zarazem najbardziej chyba odpowiedzialny: Pismem Świętym. Nie jest bowiem ważne i miarodajne co też ktokolwiek z nas sądzi o tym i owym. Nawet i to nie jest naprawdę ważne, co mniemają sławni teologowie. Istotne i miarodajne jest to, co o prawdach wiary i nadziei chrześcijańskiej mówi samo Pismo Święte, fundamentalna Księga chrześcijaństwa i podstawowe źródło Kościoła. (źródło: Wstęp)

Galeria

STRONA W BUDOWIE