Parafia

Pneuma

          WIELKANOC 2019                                                                                                           nr 69

 

Bracia: Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Umarliście bowiem i wasze życie ukryte jest z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale.

Kol 3, 1-4

 Drodzy Bracia i Siostry !

Niech Zmartwychwstanie Chrystusa napełnia Wasze serca pokojem, przynosi głęboką radość, pomnaża miłość, rodzi nadzieję i umacnia wiarę. Niech siła wielkanocnego orędzia przemienia nieustannie oblicza serc wszystkich wierzących, aby promieniejąc blaskiem tajemnicy Zmartwychwstania nieść życie tam, gdzie panuje śmierć, światło tam – gdzie panują ciemności, zgodę i pojednanie tam – gdzie niepokój i brak przebaczenia.

Życzą Wam Duszpasterze

 

Triduum Paschalne – Wielka Sobota i Niedziela Zmartwychwstania

Św. Augustyn nazywał tę noc Matką wszystkich Wigilii. Sięgająca najgłębiej do tradycji starożytnych misteriów Liturgia Wigilii Paschalnej była wielkim teatrem, w którym siła gestu i symbolu łączyła się z bogatą treścią teologiczną.

Gdyby spróbować chronologicznie ułożyć poszczególne obrzędy Triduum, uwzględniając które z nich były najbardziej pierwotne, to ich kolejność musielibyśmy odwrócić. Pierwszy nie był przecież Wielki Czwartek (bo tu zwyczaje ukształtowały się najpóźniej), ani Wielki Piątek. Wszystko zaczęło się od jednej wielkosobotniej nocy, która każdego roku stawać się miała świadkiem niezwykłej liturgii wprowadzającej chrześcijan do świąt Zmartwychwstania. Odpowiedź dlaczego tak układały się losy liturgii Triduum wydaje się być niezmiernie prosta i logiczna. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa dla wierzących centrum ich wiary było zmartwychwstanie Jezusa. To ono nadawało sens nowej religii i napełniało ją treścią. Bez silnego przekonania, że Chrystus pokonał śmierć, jedynym wymiarem chrześcijaństwa byłoby rewolucyjne nauczanie mistrza z Nazaretu. Tu jednak chodziło o coś więcej – przewrócenie logiki życia do góry nogami i otworzenie perspektywy życia wiecznego. Dlatego Pascha dla chrześcijan przestawała być jedynie wspomnieniem wyzwolenia Żydów z niewoli egipskiej, ale zyskała wymiar uniwersalny i transcendentalny. Człowiek – w ich opinii – wyzwalany był z niewoli dotychczasowego życia i rodził się na nowo. Dlatego Niedziela Zmartwychwstania była świętem świąt i istotą chrześcijańskiej wiary.

Wprowadzeniem do celebracji Paschy była Wigilia Paschalna odprawiana w nocy pomiędzy Wielką Sobotą, a Wielkanocą. Choć współczesnym słowo „wigilia” bardziej kojarzy się z zapachem barszczu i pierogów z grzybami i kapustą, którymi objadamy się na dzień przed Bożym Narodzeniem, to pierwotnie oznaczała po prostu liturgię, która rozpoczynała się po zmroku dzień przed właściwym świętem. Ze względu na starożytną rachubę czasu celebracja ta w zasadzie należała już do święta. Noc postrzegano jednak jako łącznik, jako porę nieokreśloną, którą – ze względu na brak słońca – trudno było jednoznacznie zmierzyć i zamknąć w schemacie godzin. Tak jak w starożytnych misteriach gromadzono się więc nocą, aby wgłębiać się w tajemnicę zbliżających się świąt. Dlatego wigilie miały charakter dramatu. Rozpoczynały się w ciszy, lecz z każdą minutą napięcie wzrastało, aby punkt kulminacyjny osiągnąć już w dniu święta. Były nocnymi czuwaniami wypełnionymi bogactwem symboli i gestów, mistycznych uniesień i duchowych wzruszeń.

Dlatego Wigilia Paschalna, choć rozpoczynała się w Wielką Sobotę, tak naprawdę już do niej nie należała. Była celebracją przejścia rozpoczynającą Niedzielę Zmartwychwstania. Sama Wielka Sobota była dniem ciszy: nie biły dzwony, nie rozdawano komunii. Wspólnota kościelna zdawała się być rozbita wspomnieniem śmierci Chrystusa. Już kiedy kształtowały się zwyczaje wielkopiątkowe, jednym z nich miało być roztrzaskiwanie na końcu liturgii stołu ołtarzowego. Pod ciężarem toporów zamieniał się w kupę niezdatnych do niczego desek. Kościół na Wielką Sobotę zamierał, tak jak pierwsi Apostołowie rozpierzchli się w dniu śmierci Mistrza, tak ich duchowi potomkowie pozostawali w rozsypce. Trwogę przełamać miała dopiero nocna modlitwa, która konstrukt wspólnoty odbudowywała na nowo, nadając nowy sens.

Liturgia Wigilii Paschalnej nie była oczywiście od początku gotową celebracją. Jej forma kształtowała się przez wieki zyskując nowe elementy i rozwijając je. Zaczęło się najpewniej od zwykłego czuwania, któremu towarzyszyło czytanie fragmentów Starego i Nowego Testamentu. Pierwsze, pochodzące z VII-VIII wieku, sakramentarze zawierające wytyczne dotyczące czytań wskazują, że tej nocy stawiano sobie za cel przedstawienie historii świata z perspektywy biblijnej. Pojawiają się więc fragmenty dotyczące stworzenia, potopu, powołania Abrahama czy wyzwolenia Żydów z Egiptu. Uzupełniały je proroctwa Ezechiela i Izajasza zapowiadające nadejście Mesjasza. Czytano od czterech do dwunastu fragmentów ze Starego Testamentu. Czytania uzupełniano opisem zmartwychwstania według św. Mateusza. Zmartwychwstanie traktowano więc nie tylko jako zjawisko duchowe, ale centrum dziejów człowieka. Wszystko co działo się na świecie dążyło do tego konkretnego dnia. Tym samym dzieje świata były areną potężnego dramatu, którego kulminacją była śmierć i powstanie do życia Jezusa Chrystusa.

Wyraźnie podkreślany był zatem fakt, że wszystko co wydarzyło się po zmartwychwstaniu było nową historią, a człowiek nowym człowiekiem. Z tego właśnie względu z obrzędem Wigilii Paschalnej najpewniej dość wcześnie zaczęto łączyć także chrzest i wejście do wspólnoty nowych chrześcijan. Liturgia, w której powtarzano wszystkie prawdy wiary i która dotykała najgłębiej tego czym była wiara w Chrystusa, zdawała się być najlepszym momentem na poszerzenie grona wierzących. Katechumen, po serii czytań obnażających sens rozumienia świata przez wyznawców Chrystusa, mógł przecież jeszcze się wycofać. Do tego dochodziło znaczenie Paschy jako przejścia. Nowo ochrzczeni wchodzili tym samym w inny wymiar rzeczywistości, a poprzez zanurzenie się w wodzie zmywali z siebie brud dawnego świata. Tak 24 kwietnia 387 roku ochrzczony został św. Augustyn, który później Wigilię Paschalną nazwał matką wszystkich wigilii. Chrzczono nie tylko dorosłych. Ze świadectwa pątniczki Egerii wynika, że już w IV wieku chrztu udzielano w tym dniu także dzieciom. Wraz z postępami chrystianizacji chrztów dorosłych było zresztą coraz mniej. Jeśli się zdarzały to dotyczyły głównie mieszkańców ziem pogańskich, które wchodziły do świata chrześcijańskiego. Dlatego m.in. przyjmuje się, że jeśli chrzest Mieszka I nastąpił w 966 roku, to stało się to 14 kwietnia, w dniu w którym w tym roku odbywała się liturgia Wigilii Paschalnej. Do chrztu nie dochodziło jednak w głównej świątyni, lecz w przylegającym do niej baptysterium. Dopiero z niego nowo ochrzczeni, przebrani w białe szaty, udawali się do kościoła, aby brać udział w dalszej części liturgii.

Nie wiadomo kiedy do obrzędów czuwania dołączyło święcenie ognia. Na wczesne pochodzenie może wskazywać tradycja związana z autorstwem Exultetu – uroczystego orędzia wielkanocnego – przypisywanego św. Ambrożemu lub św. Augustynowi. Ogień musiano by więc święcić już w IV wieku. Niektórzy historycy twierdzą jednak, że należałoby tę datę przesunąć na przełom VIII i IX wieku, kiedy chrześcijańskie obrzędy nasiąkać zaczęły zwyczajami galijskimi, w tym kultem ognia jako siły napędzającej życie. Oczywiście sam ogień miał też swoje znaczenie ewangeliczne. Chrystus był wszak nazywany światłością, sam też odwoływał się do przykładu światła jako synonimu wiary. Ogień był też uważany za zalążek domu i wspólnoty domowej. Z tego właśnie względu poświęcenie ognia i uroczyste wniesienie go do świątyni rozpoczynało celebrację Wigilii Paschalnej. Zacząć ją przecież należało od „odbudowy” wspólnoty i Kościoła rozbitego wielkopiątkową męką Chrystusa. Skoro pozostawał on w ciemnościach strachu, to należało go znów pokrzepić siłą ognia. Liturgia Wigilii Paschalnej przypominała więc nie tylko o nowym początku człowieka, ale i wspólnoty. Zrujnowana i stłamszona powstawała od podstaw na nowo. Obrzęd liturgii światła rozpoczynać miał się od uroczystego wskrzeszenia ognia, który koniecznie musiał być wydobyty z krzemienia na znak zmartwychwstania Chrystusa z kamiennego grobu. Już w świątyni podpalano trianguł – specjalną święcę złożoną z trzech połączonych świec osadzonych na trzcinie. Każda z nich symbolizować miała jedną osobę Trójcy Świętej. Następnie święcono Paschał wykonany z wosku odśpiewując wspomniany wcześniej Exultet. Tak świątynia powoli wypełniała się blaskiem świec, stając się na nowo domem dla wspólnoty.

Bogactwo znaków i form, sprawiało że liturgia Wigilii Paschalnej trwała całą noc. Czasem kończyła się wspólnym śniadaniem czyli agapą. Z tym wiąże się najpewniej tradycja święcenia pokarmów. Dziś przybiera ona charakter niezwykle symboliczny, zwłaszcza jeśli spojrzymy na to co święcono w „koszyczkach” Staropolaków. A był tam obowiązkowo baranek pieczony w całości, szynka, kiełbasa, słonina, ptactwo polne i domowe, świnie, placki, chleby, masło, mleko, wino, piwo, przyprawy korzenne czy sól. W jednej z modlitw błogosławiących żywność wymienia się 54 produkty! Z jednej strony święcenie pokarmów miało swoje znaczenie teologiczne nawiązujące do opisów ewangelicznych, z drugiej wiązało się ze szczególnym kultem jedzenia po długim i żmudnym okresie postnym. Żywność przedstawiano jako błogosławiony dar Boga, niezbędny do codziennego życia.

Przed rozesłaniem odśpiewywano oczywiście uroczyste Alleluja, a celebrans ogłaszał zmartwychwstanie Chrystusa. Niestety, w średniowieczu powoli rezygnowano z nocnego trybu czuwania. Z czasem zaczęto liturgię rozpoczynać popołudniami kończąc około północy. W XIII wieku godzinę rozpoczęcia obrzędów przesunięto jednak na wielkosobotni… poranek, kończąc około południa. W ten sposób o brzasku śpiewano o wszechogarniającej nocy, a świątynia blaskiem jaśniała gdy na zewnątrz było zupełnie widno. Czym podyktowana była ta zmiana? Historycy podejrzewają, że mogło to wynikać z zaniku tradycji chrzczenia dorosłych i dzieci, które nie wytrzymywały trudów nocnych czuwań. Być może chodziło także o skrócenie trudów ścisłego postu, który w średniowieczu obowiązywać przez cały Wielki Piątek i Wielką Sobotę do zakończenia liturgii Wigilii Paschalnej. Jej koniec oznaczał zatem początek świętowania, na który wszyscy przecież czekali. Możliwe też, że już w średniowieczu zaczęły zwyciężać tzw. racje duszpasterskie. Być może dostrzeżono, że liczba wiernych na nocnych liturgiach maleje, stąd przesunięto je na wielkosobotni poranek. Wigilia Paschalna nocą celebrowana zaczęła być na nowo dopiero w latach 50. XX wieku, po reformach liturgicznych Piusa XII. Współcześnie przepisy kościelne nakazują by zaczynała się w Wielką Sobotę po zmroku. Niestety w wielu kościołach parafialnych wraca się raczej do tradycji średniowiecznych przesuwając godzinę rozpoczęcia liturgii na coraz wcześniejsze pory.

Autorem tekstu „Triduum Paschalne – historia i symbole” jest Tomasz Leszkowicz.

Źródło: Histmag.org

  LITURGIA TRIDUUM PASCHALNEGO

 Wielki Czwartek – 18 IV 2019 r.

19.00 – Msza św. Wieczerzy Pańskiej

(po Mszy św. przeniesienie Najświętszego Sakramentu do kaplicy adoracji)

21.00 – Gorzkie Żale i zakończenie adoracji

 

Wielki Piątek – 19 IV 2019 r.

  7.30 – Wystawienie Najświętszego Sakramentu w kaplicy adoracji

            (adoracja przez cały dzień)

15.00 – Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego

15.15 – Droga Krzyżowa

19.00 – Nabożeństwo Męki Pańskiej

(po nabożeństwie przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego)

 

Adoracja Najświętszego Sakramentu:

21.00 – Domowy Kościół, OAZA i Schola młodzieżowa

22.00 –   ul. 11 Listopada 28, 30,32

23.00 – Rada Parafialna i ul. 11 Listopada 14, 16, 18

24.00 – Wspólnota Intronizacyjna i ul. 11 Listopada 8, 10, 12

  1.00 –  Klub Seniora i ul. Lechonia 27, 29, 30, 31, 32, 33, 34

  2.00 – Żywy Różaniec, ul. Lechonia 19, 21, 22, 23, 25, 26, 28

  3.00 – Akcja Katolicka i ul. Lechonia 3, 5, 7, 9, 13, 17

  4.00 – ul. Brzozowa 9, 36, 38, 40, 42 i ul. Lipowa 45, 49, 51

  5.00 – ul. Wierzbowa 11, 22, 24, 26

  6.00 – ul. Wierzbowa 1/9, 14, 18

  7.00 – ul. Gajowa 1, 3, 5, 7, 9, 27/29, 31 i ul. Botaniczna, Brzozowa, Topolowa
– domki jednorodzinne

 

Wielka Sobota – 20 IV 2019 r.

10.00 – 14.00 – poświęcenie pokarmów (o pełnych godzinach)

21.00 – Liturgia poświęcenia ognia, wody chrzcielnej;

Liturgia Zmartwychwstania Pańskiego; Rezurekcja

 Procesja rezurekcyjna (przynosimy świece)

 

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego 21 IV 2019 r.

oraz Poniedziałek Wielkanocny 22 IV 2019 r.

Msze św. jak w każdą niedzielę – 7.30, 9.30, 10.45, 12.00, 17.00

Informacje o darowiznach na cele kultu religijnego

Konto Parafialne

Bank Pekao SA I Oddział w Częstochowie

62 1240 1213 1111 0000 2399 2663

 

Darowizna na Kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą

Przy darowiźnie na ten cel nie ma żadnych limitów. Jednakże, zgodnie z art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, kościelna osoba prawna jest obowiązana przedstawić darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Uwaga: do odliczenia tej darowizny nie jest potrzebna wpłata na rachunek bankowy, jednak Kościół Rzymskokatolicki w Polsce zobowiązał wszystkie swoje osoby prawne, w szczególności parafie, aby darowizny przyjmowane były wyłącznie na rachunek bankowy.

Poniżej przepisy odnoszące się do poszczególnych darowizn oraz wzory umowy darowizny, pokwitowania i sprawozdania. 

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Art. 26.  1.  Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot:  

1)   (skreślony),  

2)    składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.):

a)  zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim współpracujących,

b)   potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu - odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) wolny od podatku na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku,  

3)    (uchylony),  

4)    (uchylony),  

5)   dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika,  

6)    wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne,  

6a)   wydatków ponoszonych przez podatnika z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu (budynku) będącym miejscem zamieszkania podatnika w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 760 zł,  

7)    (skreślony),  

8)   (skreślony),  

9)    darowizn przekazanych na cele:

a)  określone w art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego, organizacjom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy, lub równoważnym organizacjom określonym w przepisach regulujących działalność pożytku publicznego obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzącym działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych, realizującym te cele, z zastrzeżeniem ust. 6e,

b)  kultu religijnego,

c)  krwiodawstwa realizowanego przez honorowych dawców krwi zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. Nr 106, poz. 681, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, z 2001 r. Nr 126, poz. 1382 oraz z 2003 r. Nr 223, poz. 2215), w wysokości ekwiwalentu pieniężnego za pobraną krew określonego przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ust. 2 tej ustawy - w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6 % dochodu.  

10)   (uchylony).

Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 55. 1. Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym z wyjątkami określonymi w ust. 2-6.

2. Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności niegospodarczej. W tym zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy o zobowiązaniach podatkowych.

3. Dochody z działalności gospodarczej kościelnych osób prawnych oraz spółek, których udziałowcami są wyłącznie te osoby, są zwolnione od opodatkowania w części, w jakiej zostały przeznaczone w roku podatkowym lub w roku po nim następującym na cele kultowe, oświatowo-wychowawcze, naukowe, kulturalne, działalność charytatywno-opiekuńczą, punkty katechetyczne, konserwację zabytków oraz na inwestycje sakralne, o których mowa w art. 41 ust. 2, i te inwestycje kościelne, o których mowa w art. 41 ust. 3, których przedmiotem są punkty katechetyczne i zakłady charytatywno-opiekuńcze, jak również remonty tych obiektów.

4. Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania i od świadczeń na fundusz gminny i fundusz miejski, od nieruchomości lub ich części, stanowiących własność tych osób lub używanych przez nie na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części zajmowanej na wykonywanie działalności gospodarczej.

5. Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz od świadczeń na fundusz gminny i fundusz miejski obejmuje nieruchomości lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych i członków zakonu, jeżeli:  

1)   są one wpisane do rejestru zabytków,  

2)   służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych, domy zakonów kontemplacyjnych, domy formacyjne zakonów i domy księży emerytów (sióstr emerytek),  

3)   znajdują się w budynkach kurii diecezjalnych i biskupich, zakonnych zarządów generalnych i prowincjalnych w Sekretariacie Prymasa Polski i w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski.

6. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od podatku od spadków i darowizn oraz opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są:  

1)   rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,  

2)   sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

7. Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe.

8. Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 12, mogą być na wniosek kościelnej osoby prawnej uznane przez właściwą izbę skarbową za odrębne podmioty podatkowe, jeśli są organizacyjnie wyodrębnione.

9. Nabywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 6, jest zwolnione od opłat sądowych i notarialnych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Biblioteka Parafialna

"Biblioteka jest szczególną świątynią twórczego ducha ludzkiego, który odzwierciedla Słowo Boże -Tchnienie, jakie towarzyszyło dziełu stworzenia świata i człowieka." (Jan Paweł II do młodzieży, Warszawa 1999 r.)





B
iblioteka Parafialna

czynna we wtorek i czwartek

w godzinach od 17.00 do 18.00

w Kancelarii Parafialnej.

W okresie ferii zimowych i wakacji - nieczynna


W bibliotece czytelnik ma wolny dostęp do półek. Może także skorzystać z katalogu autorskiego i rzeczowego, dzięki czemu szybciej znajdzie poszukiwaną pozycję książkową. Obecnie księgozbiór obejmuje ok. 2000 woluminów.

Zbiory biblioteki obejmują:

* literaturę religijną dotyczącą:

- Pisma Świętego

- historii Kościoła

- katolickiej nauki społecznej

- homiletyki (kazania, materiały pomocnicze dla księży)

- chrystologii i mariologii

- życiorysów Ojców Kościoła, świętych i błogosławionych

- duchowości (rozważania religijne)

- papieża Jana Pawła II

- dokumentów Kościoła i dokumentów papieskich (encykliki, adhortacje, listy apostolskie)

* literaturę piękną polską, powszechną i klasyczną, a także popularnonaukową

* literaturę dla dzieci (w tym lektury szkolne)

* czasopisma religijne: „Różaniec”


Czytelnia on-line

Biblia

Katechizm Kościoła Katolickiego

Czytania na każdy dzień


Warto przeczytać

LEKTURA NA "ROK DUCHA ŚWIĘTEGO"

Książki zawierają wiele praktycznych uwag dotyczących posługiwania darami a także omawiają zasady chrześcijańskiego wzrostu.

"Pięćdziesiątnicą trzeba żyć" Charles Whitehead

„Łaska zesłania Ducha Świętego jest skierowana do każdego chrześcijanina, należy ją przyjąć i żyć nią, dzień po dniu. Mam nadzieję, że stronice tej książki będą pomocne dla otwarcia wciąż zamkniętych drzwi, pozwalając Duchowi Świętemu wejść i przeprowadzić dzieło przemiany każdej cząstki naszego życia. Moją modlitwą są słowa Papieża Jana XXII: Przyjdź Duchu Święty, odnów swe cudowne działanie w naszych czasach – daj nam nową Pięćdziesiątnicę” (źródło: z przedmowy Charlesa Whiteheada)

 

"Duch Święty w działaniu" Józef Kozłowski SJ

"W tych wszystkich sytuacjach przychodzi na pomoc ludzkiej słabości Duch Święty, który pragnie doprowadzić każdego człowieka do spotkania z Bogiem i poddania się Jego przewodnictwu. Na przeszkodzie temu pragnieniu Serca Bożego staje ludzka ułomność, gnuśność, czasem zatwardziałość czy wręcz nieufność. Książka ta ma być świadectwem tego, jak Duch Święty okazuje się większy od wszelkich ludzkich ograniczeń. Jest próbą oświetlenia ludzkiej rzeczywistości światłem zaczerpniętym od Dawcy Światłości. Jest wreszcie oddaniem chwały Temu, który tak często bywa niedostrzegany i niedoceniany, choć zawsze jest pierwszym Dawcą wszelkiego dobra.” (źródło: Wprowadzenie)

 

LEKTURA O WIELKICH PAPIEŻACH - JAN XXIII I JAN PAWEŁ II

"Człowiek imieniem Jan : życie papieża Jana XXIII" Alden Hatch

Książka jest biografią "Dobrego Papieża Jana", którego Bóg postawił w wielu miejscach, gdzie należało bronić człowieka, wiary i Kościoła. Opowiada o życiu papieża, który "zwołał Sobór, aby otworzyć ramiona Kościoła dla wszystkich ludzi, którzy tego pragną".

 

"Jan Paweł II (1920-2005) : Pielgrzym w Ojczyźnie" Grzegorz Piotrowicz, Jerzy S. Kowalski

Jan Paweł II szedł przez cały świat i nauczał. Dla nas, Jego rodaków szczególnie miłe były Jego wizyty w Polsce. W książce odnaleźć można najważniejsze słowa wypowiedziane na pielgrzymich szlakach po Polsce. (źródło: Wstęp)

 

"Pamięć i tożsamość" Jan Paweł II

Książka prezentuje refleksje Jana Pawła II jakie dojrzewały w Nim w obliczu różnorakich form zła, wobec którego nie tracił nigdy perspektywy dobra, przeświadczony, że to ono ostatecznie zwycięża. Ojciec Święty w cyklu "rozmów na przełomie tysiącleci" podjął refleksję nad obecnymi zjawiskami w świetle minionych dziejów, dał całym ludom możliwość obudzenia w sobie, poprzez uważny powrót do "pamięci", żywego poczucia własnej "tożsamości".(źródło: Wstęp)

 

LEKTURA NA WIELKI POST

„Szukam Twojego oblicza” Anastasio Ballestrero

Refleksje zawarte w książce „mogą być pożyteczne każdemu, kto kocha Kościół, Jezusa i Jego tajemnice. Oby rozpaliły w duszach tych, którzy nad nimi będą rozmyślać pragnienie Boga, pragnienie wyłącznej przynależności do Niego i służby w Jego królestwie” (źródło: Wstęp)

 

„Kwadrans szczerości : wprowadzenie do modlitwy codziennego rachunku sumienia” Józef Augustyn

Książka zawiera rozważania na temat: „Co znaczy wziąć na serio nasze pragnienie modlitwy”, „Istota ogólnego rachunku sumienia” oraz pięć rozważań opartych na pięciu punktach rachunku sumienia. Praktyczne ćwiczenia proponowane przez autora w sposób skuteczny pomagają w odkrywaniu prawdziwych motywów naszych działań, mogą być także traktowane jako wprowadzenie do codziennej osobistej modlitwy. (źródło: Wstęp)

 

„W drodze z Chrystusem : biblijny przewodnik trzydziestodniowych rekolekcji oparty na Ćwiczeniach Duchowych św. Ignacego Loyoli” Jozef Neun

Książka pomyślana jest jako przewodnik w trzydziestodniowych rekolekcjach. Każdy rozdział zawiera: temat dnia, krótkie punkty do medytacji, wskazówki dotyczące dalszych czytań oraz podstawowe pytania do refleksji. „Ćwiczenia Duchowe” św. Ignacego Loyoli mają na celu pomóc każdemu w odnalezieniu i uświadomieniu sobie sensu życia oraz doprowadzić do podjęciu praktycznych decyzji. (źródło: Wstęp)

 

LEKTURA NA CO DZIEŃ

„Ewangelia na co dzień” Roman Rogowski

"Ewangelia na co dzień" jest zbiorem krótkich artykułów, stanowiących teologiczną refleksję nad Bożym Słowem, zawartym zarówno w Ewangelii, jak i w innych księgach nowotestamentalnych, które są kontynuacją Dobrej Nowiny. Jest to refleksja "na co dzień": przez swoją małą objętość i prostotę przeznaczona jest dla każdego i na każdy dzień. (źródło: „Wstęp”)

 

"Poszukiwania w wierze” Jacek Salij

Komu potrzebny jest Kościół?. Czy Żydzi ukrzyżowali Pana Jezusa?. "Dlaczego księża o tym nie mówią?". Możliwość i znaczenie objawień prywatnych. Żeby nie cierpieć bezużytecznie. Ekskomunika. Niezmienność Ewangelii i zmienność praw kościelnych. Na te i inne pytania zadawane przez "szukających drogi" odpowiada Jacek Salij, dominikanin. (źródło: okładka)

 

„Credo: prawdy wiary w nauczaniu Biblii” Tadeusz Żychiewicz

Książka ta pragnie postawić przed czytelnikiem - niekompletne zresztą bo ograniczone do Składu Apostolskiego - pytania najprostsze : w co wierzysz? Czego oczekujesz? Jakie są twoje nadzieje? Wszystkie te pytania zmierzają w kierunku konkretyzacji sprawy wspólnoty we wierze, nadziei i miłości. Odpowiada na nie w sposób także możliwie najprostszy, a zarazem najbardziej chyba odpowiedzialny: Pismem Świętym. Nie jest bowiem ważne i miarodajne co też ktokolwiek z nas sądzi o tym i owym. Nawet i to nie jest naprawdę ważne, co mniemają sławni teologowie. Istotne i miarodajne jest to, co o prawdach wiary i nadziei chrześcijańskiej mówi samo Pismo Święte, fundamentalna Księga chrześcijaństwa i podstawowe źródło Kościoła. (źródło: Wstęp)

Galeria

STRONA W BUDOWIE