Jedność wspólnoty parafialnej
wyraża się również w jednolitości gestów wiernych zebranych w Kościele.

Zgodnie z zapowiedziami przedstawionymi przez Księdza Proboszcza rozpoczynamy cykl spotkań wyjaśniających znaczenie i cel Eucharystii – spotkania z Bogiem Żywym. Chrześcijanin świadomie powinien wyznawać, że Najświętsza Eucharystia jest centrum życia eklezjalnego i że „ilekroć sprawujemy tę ofiarę na pamiątkę Chrystusa dokonuje się dzieło naszego odkupienia” . Przystępując do Najświętszej Ofiary podejmujemy w duchu wdzięczności i posłuszeństwa woli Bożej trud wspólnego zgłębiania znaczenia i godności sprawowania Eucharystii.

Msza święta jest modlitwą najdoskonalszą, dlatego podczas Eucharystii nie odmawiamy prywatnych modlitw, litanii, różańca. Te modlitwy odmawiamy przed Mszą Świętą lub po jej zakończeniu.

Wśród różnych elementów Mszy Świętej, pragniemy w dniu dzisiejszym skupić uwagę na celebracji jednolitości gestów i postaw ciała, tak by jednolite gesty i postawy ciała były wyrazem jedności wspólnoty parafialnej.
Gesty i postawy ciała zarówno kapłana, lektorów, ministrantów jak i wszystkich nas zebranych w kościele powinny zmierzać do tego, aby cała celebracja odznaczała się pięknem i szlachetną prostotą, aby w pełni przejrzyste było znaczenie jej poszczególnych części, zaś uczestnictwo wszystkich stawało się łatwiejsze.
Zachowywanie przez wszystkich uczestników jednolitych postaw ciała jest znakiem jedności członków chrześcijańskiej wspólnoty zgromadzonych na sprawowanie świętej liturgii. Wyrażają one bowiem i kształtują duchowe przeżycia uczestniczących.
W naszej parafii p.w. Zesłania Ducha Świętego obowiązują następujące postanowienia dotyczące gestów i postaw ludu Bożego, które ks. Proboszcz ustalił zgodnie z postanowieniami dokumentów Stolicy Apostolskiej i zachęca do ich wypełniania wszystkich parafian.
Wierni stoją od początku wejścia kapłana do ołtarza aż do kolekty włącznie – wejście kapłana sygnalizowane jest dzwonkami znajdującymi się przy zachrystii.
Następnie po zakończeniu kolekty wierni siadają i wsłuchują się w treść czytań oraz psalmu, przy czym wierni czynią to w skupieniu umożliwiającym rozważanie usłyszanych słów.
Wszyscy wstają podczas śpiewu Alleluja przed Ewangelią i na stojąco rozważają słyszane słowa Ewangelii.
Podczas homilii wierni siedzą, natomiast postawę stojącą przyjmują podczas wyznania wiary i modlitwy powszechnej, które następują bezpośrednio po kazaniu – homilii.
Gdy ministranci przekazują kapłanowi dary ofiarne: chleb i wino z wodą wszyscy zachowujemy postawę siedzącą.

Na słowa wypowiadane przez kapłana: „Módlcie się, aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg, Ojciec wszechmogący…” wszyscy wstajemy.
Postawę stojącą zachowujemy aż do chwili wypowiedzenia przez kapłana modlitwy o przeistoczenie darów (modlitwę tą poprzedza dźwięk dzwonków). Dlatego, gdy kapłan wypowiada słowa: „Prosimy Cię Boże uświęć tę ofiarę …” to wszyscy klękają, jeżeli miejsce i zdrowie pozwala czynimy to na oba kolana. Niestosownym gestem w tej chwili jest przykucanie. Osoby, które cierpią na chorobę lub dolegliwości uniemożliwiające uklęknięcie trwają w postawie stojącej z lekkim ukłonem w stronę ołtarza. Natomiast osoby zdrowe klękają na oba kolana. W tym miejscu należy również pamiętać o stosownym ubiorze tak, aby podczas klękania nie powodować zgorszenia innych.

Jedność wspólnoty parafialnej wyraża się w jednolitości gestów DLATEGO:
- wszyscy wstają na dźwięk słów kapłana:
„OTO WIELKA TAJEMNICA WIARY” – i następnie JUŻ NA STOJĄCO odpowiadają słowami: „Głosimy śmierć Twoją Panie …”.
Postawa stojąca zachowywana jest aż do zakończenia śpiewu „Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata…”. Wtedy słyszymy też dźwięk dzwonków. W tej części Mszy Świętej klękamy dopiero po zakończeniu tej modlitwy, a nie w trakcie śpiewania lub wypowiadania.
Wierni przystępują do Komunii Świętej w postawie klęczącej. Postawę stojącą można zachować, jeżeli wynika to ze stanu zdrowia, ciasnoty lub obecności znacznej liczby uczestników.
Po zakończeniu Komunii Świętej wszyscy wstają na słowa kapłana: Módlmy się. Zwróćmy uwagę, że wtedy kapłan mówi: „Módlmy się”, a nie „Modlę się” – oznacza to, że przez słowa „Módlmy się” kapłan wzywa wszystkich do wspólnej modlitwy, a nie prywatnej wypowiadanej przez każdego z osobna. Dlatego wszyscy na te słowa wstają.
Postawę stojącą zachowujemy aż do chwili wypowiadania przez kapłana ogłoszeń podczas których siedzimy.
Podczas błogosławieństwa na zakończenie Eucharystii stoimy. Taką postawę zachowujemy, aż do wejścia kapłana lub asysty do zachrystii.

Po ukończeniu śpiewu na zakończenie Mszy Świętej wierni mogą pozostać w Kościele spotykając się z Bogiem w prywatnej modlitwie.
Podczas Eucharystii należy wystrzegać się wszelkiego indywidualizmu i podziału, pamiętając o tym, że mamy wspólnego Ojca w niebie i dlatego wszyscy wzajemnie jesteśmy dla siebie braćmi i siostrami. W konsekwencji tego należy zrezygnować z zaspokajania swoich prywatnych upodobań lub opinii, a przyjąć wspólne i jednolite postawy budujące jedność wspólnoty parafialnej.